no comments

Petua Reka Bentuk Eksperimen

Eksperimen

Eksperimen sengaja mengenakan rawatan pada sekumpulan objek atau subjek untuk kepentingan mengamati tindak balas. Ini berbeza daripada kajian observasi, yang melibatkan pengumpulan dan analisis data tanpa mengubah keadaan yang sedia ada. Kerana kesahihan eksperimen secara langsung dipengaruhi oleh pembinaan dan pelaksanaannya, perhatian terhadap reka bentuk eksperimen sangat penting.

Rawatan

Dalam eksperimen, rawatan adalah sesuatu yang diteliti oleh para penyelidik kepada unit percubaan. Sebagai contoh, ladang jagung dibahagikan kepada empat, setiap bahagian adalah ‘dirawat’ dengan baja yang berbeza untuk melihat yang menghasilkan paling jagung; seorang guru mengamalkan kaedah pengajaran yang berbeza pada kumpulan yang berlainan di kelasnya untuk melihat hasil mana yang terbaik; seorang doktor merawat pesakit dengan keadaan kulit dengan krim yang berbeza untuk melihat yang paling berkesan. Rawatan diberikan kepada unit percubaan oleh ‘peringkat’, di mana tahap menunjukkan jumlah atau magnitud. Contohnya, jika unit eksperimen diberi 5mg, 10mg, 15mg ubat, jumlah itu akan menjadi tiga peringkat rawatan.

Faktor

Faktor percubaan adalah pemboleh ubah bebas yang dikawal; pemboleh ubah yang tahapnya ditetapkan oleh penguji.
Faktor adalah jenis umum atau kategori rawatan. Rawatan yang berbeza membentuk tahap yang berbeza dari faktor. Sebagai contoh, tiga kumpulan pelari yang berlainan tertakluk kepada kaedah latihan yang berlainan. Pelari adalah unit eksperimen, kaedah latihan, rawatan, di mana tiga jenis kaedah latihan membentuk tiga tahap jenis latihan faktor.

Reka bentuk eksperimen

Kami bimbang dengan analisis data yang dihasilkan dari eksperimen. Adalah bijak untuk mengambil masa dan usaha untuk menganjurkan eksperimen dengan betul untuk memastikan jenis data yang betul dan cukup, untuk menjawab pertanyaan yang menarik dengan jelas dan efisien. Proses ini dipanggil reka bentuk eksperimen.

Soalan-soalan tertentu yang dijangka dijawab oleh eksperimen mesti dikenal pasti dengan jelas sebelum menjalankan eksperimen. Kami juga harus cuba mengenal pasti sumber-sumber variabiliti yang diketahui atau dijangka dalam unit percubaan kerana salah satu matlamat utama percubaan yang dirancang adalah untuk mengurangkan kesan sumber-sumber ini kebolehubahan pada jawapan kepada soalan yang menarik. Iaitu, kami merekabentuk percubaan untuk meningkatkan ketepatan jawapan kami.

Kawalan

Katakan seorang petani ingin menilai baja baru. Beliau menggunakan baja baru di satu bidang tanaman (A), sambil menggunakan baja semasa beliau di ladang lain (B). Sistem pengairan di lapangan A baru-baru ini telah diperbaiki dan menyediakan air yang memadai untuk semua tanaman, sedangkan sistem di lapangan B tidak akan diperbaiki sampai musim depan. Beliau menyimpulkan bahawa baja baru lebih unggul.

Masalahnya dengan eksperimen ini adalah bahawa petani telah mengabaikan untuk mengawal untuk kesan perbezaan dalam pengairan. Ini membawa kepada kecenderungan percubaan, memihak kepada hasil tertentu berbanding orang lain. Untuk mengelakkan kecenderungan ini, petani harus menguji baja baru dalam keadaan yang sama dengan kumpulan kawalan, yang tidak menerima rawatan. Tanpa mengawal pemboleh ubah luar, petani tidak dapat menyimpulkan bahawa ia adalah kesan baja, dan bukan sistem pengairan, yang menghasilkan hasil tanaman yang lebih baik.

Satu lagi jenis kecenderungan yang paling jelas dalam eksperimen perubatan adalah kesan plasebo. Oleh kerana ramai pesakit yakin bahawa rawatan akan memberi kesan positif kepada mereka, mereka bertindak balas terhadap rawatan kawalan yang sebenarnya tidak memberi kesan fizikal sama sekali, seperti pil gula. Atas sebab ini, adalah penting untuk memasukkan kawalan, atau plasebo, kumpulan dalam eksperimen perubatan untuk menilai perbezaan antara kesan plasebo dan kesan sebenar rawatan.

Kewujudan mudah kumpulan plasebo kadang-kadang tidak mencukupi untuk mengelakkan bias dalam eksperimen. Jika ahli kumpulan plasebo mempunyai pengetahuan (atau kecurigaan) bahawa mereka tidak diberikan rawatan yang sebenar, maka kesan rawatan tidak dapat dinilai dengan tepat. Atas sebab ini, eksperimen dua-buta biasanya lebih baik. Dalam kes ini, tidak semua penilai atau subjek mengetahui status kumpulan subjek. Ini menghilangkan kemungkinan bahawa penguji akan merawat kumpulan plasebo secara berbeza dari kumpulan rawatan, seterusnya mengurangkan berat sebelah eksperimen.

Rawak

Kerana pada umumnya sangat sukar bagi peneliti untuk menghilangkan kecenderungan menggunakan hanya penilaian ahli mereka, penggunaan rawak dalam eksperimen adalah amalan biasa. Dalam reka bentuk percubaan rawak, objek atau individu secara rawak ditugaskan (secara kebetulan) ke kumpulan eksperimen. Menggunakan rawak adalah kaedah yang paling boleh dipercayai untuk mewujudkan kumpulan rawatan homogen, tanpa melibatkan sebarang bias atau penghakiman yang berpotensi. Terdapat beberapa variasi reka bentuk percubaan rawak, dua daripadanya dibincangkan secara ringkas di bawah.

Reka Bentuk Rawak sepenuhnya

Dalam reka bentuk yang sepenuhnya rawak, objek atau subjek diberikan kepada kumpulan sepenuhnya secara rawak. Satu kaedah standard untuk menyerahkan subjek kepada kumpulan rawatan adalah untuk melabel setiap subjek, kemudian gunakan jadual nombor rawak untuk dipilih dari subjek berlabel. Ini juga boleh dilakukan menggunakan komputer. Dalam MINITAB, arahan “SAMPLE” akan memilih sampel rawak saiz tertentu dari senarai objek atau nombor.

Reka Bentuk Rakaman Rawak

Jika seorang penguji menyedari perbezaan tertentu di antara kumpulan subjek atau objek dalam kumpulan percubaan, dia mungkin lebih suka reka bentuk blok rawak untuk reka bentuk yang sepenuhnya rawak. Dalam reka bentuk blok, subjek eksperimen pertama kali dibahagikan kepada blok homogen sebelum mereka secara rawak diberikan kepada kumpulan rawatan. Jika, sebagai contoh, seorang penguji mempunyai sebab untuk mempercayai bahawa usia mungkin merupakan faktor penting dalam kesan ubat yang diberikan, dia mungkin memilih untuk pertama membahagikan subjek eksperimen ke dalam kumpulan umur, seperti di bawah 30 tahun, 30-60 tahun tua, dan berumur lebih dari 60 tahun. Kemudian, dalam setiap peringkat umur, individu akan ditugaskan ke kumpulan rawatan menggunakan reka bentuk yang sepenuhnya rawak. Dalam reka bentuk blok, kedua-dua kawalan dan rawak dipertimbangkan.

Contoh

Seorang penyelidik menjalankan kajian ke atas keberkesanan empat krim kulit yang berbeza untuk rawatan penyakit kulit tertentu. Beliau mempunyai lapan puluh subjek dan merancang untuk membahagikan mereka kepada 4 kumpulan rawatan dua puluh setiap subjek. Menggunakan reka bentuk blok rawak, subjek dinilai dan dimasukkan ke dalam blok empat mengikut bagaimana keadaan kulit mereka teruk; empat kes yang paling teruk ialah blok pertama, empat kes yang paling teruk ialah blok kedua, dan sebagainya ke blok kedua puluh. Keempat anggota setiap blok kemudiannya diberikan secara rawak, satu kepada setiap empat kumpulan rawatan.

Replikasi

Walaupun rawak membantu untuk memastikan bahawa kumpulan rawatan sama seperti yang mungkin, hasil percubaan tunggal, digunakan untuk sejumlah kecil objek atau subjek, tidak boleh diterima tanpa persoalan. Secara rawak memilih dua individu dari sekumpulan empat dan memohon rawatan dengan “kejayaan besar” secara amnya tidak akan menarik perhatian orang ramai atau meyakinkan sesiapa dari keberkesanan rawatan. Untuk meningkatkan kepentingan hasil percubaan, replikasi, pengulangan eksperimen pada kumpulan besar subjek, diperlukan. Sekiranya rawatan benar-benar berkesan, kesan jangka panjang pengulangan akan mencerminkan nilai eksperimennya. Sekiranya ia tidak berkesan, maka beberapa ahli populasi eksperimen yang mungkin bertindak balas terhadap rawatan akan ditiadakan oleh banyak subjek yang tidak terpengaruh olehnya. Replikasi mengurangkan kebolehubahan dalam keputusan percubaan, meningkatkan kepentingan mereka dan tahap keyakinan yang mana seorang penyelidik dapat membuat kesimpulan tentang faktor eksperimen.

SUMBER : Anonymus

KOMEN ANDA

Komen

TENTANG KAMI | PENAFIAN | HUBUNGI | HANTAR ARTIKEL